یک روز که جناب تام رفت تا نامه ها را از صندوق پست در بیاورد، پاکت نامه پر زرق و برقی دید. روی آن اسم آنجلا ثراگمورتون نوشته شده بود. آنجلا که خانه را از بالا تا پایین حسابی تمیز کرده و برق انداخته بود؛ داشت روی مبل خستگی در می کرد
ولی این نامه مهمی بود و باید زود جواب اش را میداد، دعوت نامه ملکه برای مهمانی عصرانه قصر! به آنجلا اجازه داده بودند یک همراه با خود ببرد.
آنجلا که می دانست ملکه به ادب و نزاکت خیلی اهمیت می دهد، به خاطر همین زود از جایش بلند شد و نامه تشکری برای او نوشت.
آنجلا تمام تلاشش را کرده بود تا جناب تام را درست بار بیاورد.
جناب تام بیش تر وقت ها با ذوق و شوق توی کارهای خانه کمک می کرد. گاهی هم دو تا کار را همزمان انجام میداد.
ولی حالا که قرار بود به ملاقات ملکه بروند، لازم بود جناب تام چیزهای بیش تری درباره رفتار درست و آداب معاشرت یاد بگیرد.
آنجلا دوستش را برای عصرانه دعوت کرد به جناب تام گفت: فکر کن او ملکه است و چیزهایی را که یادت داده ام تمرین کن.
جناب تام یاد گرفته بود که یک لبخند زیبا همیشه به کار می آید.
تام دوست داشت دیگران را خوشحال کند و دلش می خواست بچه خوبی باشد، به خاطر همین وقتی مهمان آنجلا کمی ناخوش شد جنابتان مهربان چشم از او بر نمی داشت.
قبل از روز مهمانی آنجلا چیزهایی درباره آداب غذا خوردن به تام یاد داد: وقتی بهت کیک تعارف می کنند بر می داری و میگویی متشکرم، حواست هم باشد خورده هایش را روی زمین نریزی.
هنوز خیلی چیزها بود که جناب تام باید یاد میگرفت.
ولی تا همین جا هم از پیشرفت خودش خیلی راضی بود.
آنجلا هم فکر می کرد او به تمرین بیشتری نیاز دارد.
آنجلا حسابی ناامید و کلافه شده بود.
دیگر وقت نداشتند و جناب تام هم از چیزی که بود بهتر نمیشد.
آنجلا و جناب تام چمدان هایشان را بستند و راه افتادند.
آنجلا خیلی هیجان زده بود ...
جناب تام هم همین طور.