اتوبوس
محمود دولتآبادی، یکی از قلههای قصهنویسی فارسی، اگر نه بهترین بیشک یکی از بهترین نویسندگان ایران است که در طول بیش از پنجاه سال حضور پر رنگ در فضای ادبی کشور آثار در خوری نگاشته است.
او که شش رمان، دو نمایشنامه، ده داستان بلند، یک سفرنامه و چندین مجموعه گفتوگو، مقاله و نقد در توشه دارد، با نوشتن سناریوی «اتوبوس» در سال 60 در حوزهی فیلمنامهنویسی نیز بختآزمایی کرد.
دولتآبادی بر اساس طرحی از داریوش فرهنگ و سوسن تسلیمی، قصهی مردی را نوشت که در یکی از روستاهای کرمان اتوبوسی میخرد و مشغول کار میشود. اما پس از مدتی یکی از اهالی روستا رقیباش میشود.
اهالی روستا به دو گروه بالادهی و پاییندهی تقسیم شدهاند. سرکردهی پاییندهیها نمکزارش را به کدخدا که به دشمنی بین دو گروه دامن میزند میفروشد و یک اتوبوس مستعمل میخرد تا با آن مسافرکشی کند.
ورود اتوبوس به روستا کار گاریچی بالادهیها را کساد میکند و اختلافها بیشتر میشود. در این میان کدخدا سرکردهی بالادهیها را ترغیب میکند تا آسیاباش را به او بفروشد و اتوبوسی بخرد.
کشمکش بالا میگیرد و وساطتها بینتیجه میماند. کمبود مسافر و کسادی کار باعث میشود که اقساط اتوبوس نعمتخان عقب بیفتد و هنگامی که فروشندگان اتوبوس برای ضبط اتوبوس مستعمل پا به ده میگذارند، نعمتخان با چوبدستی به سراغ کدخدا میرود و نمکزارش را طلب میکند. حیدرخان و اهالی روستا او را حمایت کرده و رودرروی کدخدا میایستند.
کدخدا نمکزار و آسیاب را پس میدهد و عداوت کهنه با ازدواج دختر نعمت با پسر حیدر به دوستی بدل میشود.
بر اساس این فیلمنامه، در سال 1364، فیلمی به کارگردانی یدالله صمدی به روی پرده رفت و برندهی چهار سیمرغ بلورین جشنوارهی فیلم فجر شد.
ستاره ي سينما
معرفی کتاب ستاره سینما اثر ناهید طباطبایی
مشهورترین اثر ناهید طباطبایی رمان کوتاه «چهل سالگی» است که فیلمی سینمایی هم از آن اقتباس شده است. از ناهید طباطبایی تاکنون رمانها و مجموعه داستانهای متعددی چاپ شده است که هرکدام حال و هوایی خاص دارند. او نویسندهای باتجربه محسوب میشود که در کنار نویسندگی به کار آموزش داستاننویسی هم میپردازد.
«ستاره سینما» متشکل از ۱۲ داستان کوتاه است. داستانهایی ساده، خوشخوان و متکی به قصهگویی. اغلب داستانهای این مجموعه رئال هستند. روایت داستانها خطی، ساده و به دور از پیچیدگی است.
بیشتر داستانها فضایی تصویری و سینمایی دارند. از این رو خواننده به خوبی میتواند مکان و فضای داستان را در ذهنش مجسم و بازسازی کند. به عنوان مثال، در داستان «اشرف افغان» مکان تبدیل به عنصری مهم در داستان میشود و میتوان گفت قهرمان اصلی داستان مکان است و نه آدمها. در این مکان مجموعهای از آدمها که با ناکامی روبرو شدهاند با هم درگیری ذهنی دارند.
سوژۀ داستانها، سوژههایی معاصر هستند و بنابراین زبان داستانها، زبان آدمهای عادی معاصر است و دیالوگها نیز روان و فارغ از تکلف و پیچیدگی است که با فضای معاصر داستانها همخوانی دارد.
مضمون اصلی بسیاری از داستانهای این مجموعه مشکلات و دغدغههای زنان است. علیرغم این امر نویسنده معتقد است این داستانها فمینیستی نیستند و او با فمینیسمی که در ایران تعریف شده مخالف است.
برخی از منتقدان معتقدند ناهید طباطبایی زن را در همان چارچوب کلیشهای نشان میدهد؛ همان نقشهای همیشگی معشوق، مادر، موجودی که به او خیانت میشود و او این نقشها را در داستانهایش تثبیت میکند. مثلا زن در داستان «آپارتمان بغلی» از بیشوهری کارش به جنون رسیده است.
زنهای دیگر این داستان هم در حال فضولی، غیبت، چشم و همچشمی هستند. ویژگیهایی که جهان مردسالار به عنوان خصوصیتی منفی به زنان نسبت میدهد. اما ناهید طباطبایی میگوید شخصیتهای ادبی آثارش را یک انسان میبیند فارغ از زن یا مرد بودن آنها.
طنزی پنهان و گاه آشکار یکی از نکات مثبت مجموعۀ «ستاره سینما» است. نویسنده در برخی داستانها موضوعی تلخ را با چاشنی طنز همراه میکند تا از تلخی آن کاسته شود.
کلاغ، همکلاسی سابق، ستارۀ سینما، داستان آدم نشدن آقای صاد، خاله شوکت، اشرف افغان، آپارتمان بغلی، تاج خروس، خبرنگار، گامبو، دوستان برقی و آبشار دوقلو عناوین داستانهای «ستاره سینما» هستند. میتوان گفت «ستاره سینما» گامی دیگری از ناهید طباطبایی در عرصۀ داستان کوتاه است.
فیلم کوتاهی دربارهی دیگران: مکالمه با ژانکلود کارییر دربارهی سینما
در بخشی از کتاب فیلم کوتاهی درباره دیگران میخوانیم
بعد از فیلم کپی برابر اصل طرحی در ذهنم شکل گرفت؛ بنا به این ایده که یک بار دیگر به سراغ ژولیت بینوش و ویلیام شیمل بروم و آنها را کنار هم قرار دهم. این طرح براساس شعری از لا فونتِن بود؛ همان منظومهای که دارد از پرندهای حرف میزند که پرندهی دیگر از او جدا میشود و لانه را ترک میکند. آن پرنده نگران است بچهها جفتش را با سنگ بزنند. بالاخره به لانه برمیگردد تا از جفتش مراقبت کند. این قصهی قدیمی فرانسوی را بهخصوص برای کار کردنِ دوباره با ویلیام، مردِ فیلمِ کپی برابر اصل، در نظر گرفتم. وقتی خواستم فیلمنامه را بنویسم، به نظرم رسید برای نوشتن این فیلمنامه همکاری با ژانکلود نتیجهی لذتبخشی خواهد داشت. در این آداپتاسیونِ ذهنِ ایرانی در ارتباط با یک داستان فرانسوی، نویسندهای فرانسوی مثل کرییر میتوانست برای بهتر شدن فیلمنامه کمک بسیار مؤثری باشد. با همهی تفاوتها در نحوهی نوشتن فیلمنامه همکاری مفیدی را پیشبینی میکردم. در کافهای نشستیم و حرف زدیم. ژانکلود گفت حالا همهچیز را کاملاً در ذهن دارم. بارِ دیگر که دیدمش، گفت: «نوشتمش؛ قصهی خوبی هم از آب درآمده…» و دوستش داشت. متأسفانه حالا که در تهرانم قصههای دیگری ذهنم را برای ساختن اشغال کرده. فیلم بعدی را هم که قرار است در ژاپن بسازم، اما هنوز فکر میکنم این فرصت وجود دارد که بعد از آن با کرییر کار را به جایی برسانیم. آن جهان اخلاقی قرننوزدهمی که در قصهی لا فونتِن وجود دارد هنوز هم روح ما را به ارتعاش میآورد. من مطمئن نیستم؛ یعنی حافظهام یاری نمیکند، ولی به نظرم اولینبار این داستان را در کتابهای درسی زمان دبستانم دیدم و هنوز امیدوارم من و ژانکلود به سراغش برویم.علی عباسی تقدیم میکند: روایت یک کابوس سی ساله
در بخشی از کتاب علی عباسی تقدیم میکند: روایت یک کابوس سی ساله میخوانیم
آن زمان در کلاس هفتم دبیرستان هدف یک بودم؛ یعنی سیزده چهاردهساله. با چند نفر از هممدرسهایهای کلاس بالاتر دوست شدم که کار تئاتر میکردند. آنها را قانع کردم هر کدام چند تومان برای چاپ کتابم سرمایهگذاری کنند و غروبی در یکی از پسکوچههای نزدیک میدان فردوسی به چاپخانهی زرتشتیها رفتم. صاحب چاپخانه انسان نازنین و همراهی بود که با شرایطم موافقت کرد. چند تومانی که جمع کرده بودم بیعانه دادم و اولین جزوهی پنجاهصفحهای به سوی آزادی به حروفچینی رفت، با این قرار که خودم غلطگیری کنم؛ کاری که در همان یکی دو روز در چاپخانه یاد گرفته بودم. جزوه را در پانصد نسخه چاپ و با کمک دو نفر از همشاگردیها به شرکت سقا بردم و پیرمرد به حساب اینکه ما پادو یکی از انتشاراتیها هستیم، قبول کرد. با این قرار که چهارشنبهی آن هفته پخش شود. چهارشنبه صبح زود به دکهی سید، روزنامهفروشیِ روبهروی سینما آسیا، رفتم و برای اولینبار نامم را روی میز روزنامهفروش دیدم. این بزرگترین مایهی غرور آن سالهایم بود. اولین جزوه از کتابم دویست نسخه فروش رفت و با کسر حق توزیع، حتا نیمی از پول چاپ هم به دستم نرسید. با مرارت حساب چاپخانه را تسویه کردم و خوانندگان را تا امروز برای خواندن باقی قصه به انتظار نشاندم! در آن سنوسال در کار چاپ کتاب شکست خورده بودم، ولی اولین آشناییام با حروف سربی و کار چاپ و نویسندگی اتفاق افتاده بود. پس از آن، بچههای مدرسه را تشویق کردم مجلهای چاپ کنیم. این تلاش یک سالی طول کشید و در کلاس هشتم طرح مجله به نتیجه رسید. اولین مجلهی دانشآموزی ما به نام شاهین به مدیریت یکی از کلاسششمیها و سردبیری من در همان چاپخانهی راستی چاپ شد . هر شنبه صبح آقای مدنپور، رئیس مدرسه، برای بچهها سخنرانی میکرد. یکی از همان روزها که معلوم بود اولین نسخهی مجله را خوانده، سر صف چند متلک نثار «جوجههای فضول و پُررو» که منظورش من و سرمقالهام بود کرد و در فاصلهی زنگ دوم کلاس در راهرو مدرسه یک سیلی جانانه توی گوشم خواباند. مثل اینکه تقصیر هم از من بود چون در سرمقاله خیلی بیش از حد یک دانشآموز فضولیِ بیجا کرده و از وضعیت مدرسه انتقاد کرده بودم! آقای مدنپور که یکی از برجستهترین افراد فرهنگی ایران بود، بعدها عزیزترین مشوق و پشتیبانم شد، ولی سیلی جانانهای را که پاداش پُررویی زیادی من بود هنوز به یاد دارم. این اولین مزهی سانسور و شناسایی خط قرمز در زندگی برایم بود.رویای امریکایی/ داستان باغ وحش
معرفی کتاب رؤیای آمریکایی
کتاب رویای آمریکایی نوشته هاوارد زین امتیاز ویژهای را به علاقهمندان فارسی زبان میدهد تا به دور از آثار پژوهشی و علمی آکنده از عبارات و اصطلاحات دانشگاهی، اثری تاریخی، اما روان و سلیس را دربارهٔ تاریخ مردم آمریکا پیش رو داشته باشند. هاوارد زین به عنوان مورخی مارکسیست، مدعی است که تاریخ آمریکا را از نگاه کارگران، مردمگرایان، سیاهپوستان، زنان، بردگان و سرخپوستان این کشور ارائه کرده است. شیوهٔ او، در واقع دادخواستی علیه سفیدپوستان و نظام سرمایهداری «ایالات متحدهٔ آمریکا» است. او تأسیس جمهوری آمریکا را، اقدامی در راستای کنترل ظالمانهٔ یک اکثریت توسط یک اقلیت سودجو، توصیف میکند و در توصیفی که از صدور اعلامیهٔ استقلال ارائه میکند، آن را نه یک بیانیهٔ انقلابی حقوقی؛ بلکه ابزاری خودخواهانه برای واداشتن گروههای عامهٔ مردم، به سرنگون ساختن پادشاه به نفع ثروتمندان میشناسد. حقوقی که ظاهرا اعلامیهٔ استقلال آن را تضمین میکرد، به زندگی، آزادی و شادمانی مردان سفید و در واقع مردان سفید ثروتمند منحصر میشد؛ زیرا حقوق یاد شده، بردگان سیاه را در برنمیگرفت و نابرابریهای موجود در زمینهٔ مالکیت را نادیده میانگاشت. به بیان دیگر، این اعلامیه متضمن حقوق اجتماعی مردم آمریکا نبود. هاوارد زین اتهام دادههای تاریخی را میپذیرد؛ زیرا از نظر او انعکاس عینیت غیرممکن و نامطلوب است و آن را به نفع پیشبرد آرمانهای بشری و عدالت به نحوی که یک مارکسیست آن را ترجمه و بیان میکند نمیشناسد. اندیشمندی که با تأمل، این اثر تاریخی هاوارد زین را مطالعه میکند، در مییابد که وی، به دلیل رویکرد سوسیالیستی، نه تنها با طول و تفصیل بیشتری از جنبشهای مارکسیستی و کمونیستی سخن میگوید؛ بلکه ضمن دوری گزیدن از نقد این جنبشها با نوعی سهلگیری، از کنار مهمترین جنایات خمرهای سرخ در «کامبوج» هم میگذرد. با توجه به رویکرد انتقادی هاوارد زین، نسبت به جامعهٔ امپریالیستی آمریکا، امروز شاهدیم، نام او که نویسندهٔ پرخوانندهترین متون دانشگاهی این کشور است، در کتابی به نام «پرفسورها» به قلم دیوید هووتیز، در کنار یکصد نفر از اساتیدی آورده شده که برای ایالات متحده خطرناک هستند. پروفسور هاوارد زین (Howard Zinn)، مورخ، نویسنده، نمایشنامهنویس، متفکر و استاد علم سیاست در «دانشگاه بوستون» بود. او بیش از بیست عنوان کتاب را به رشتهٔ تحریر درآورد، که کتاب «تاریخ مردم ایالات متحده» پرفروشترین و تاثیرگذارترین اثر او به شمار میرود. زین، از فعالان حوزهٔ حقوق مدنی، آزادیهای اجتماعی، حقوق گروههای نژادی و جنبش ضد جنگ بود. او در محلهای فقیر نشین در «بروکلین» در خانوادهای به دنیا آمد که پیش از وقوع جنگ جهانی اول به تازگی به «آمریکا» مهاجرت کرده بودند. جنگ جهانی دوم، نقطه عطف مهم زندگی زین به شمار میرفت. او که با شروع این جنگ به نیروی هوایی ارتش پیوست، به عنوان خدمهٔ بمبافکنهای هواپیماهای جنگی به خدمت گمارده شد. این تجربه یکی از عوامل مؤثر در فعالیتهای ضد جنگ زین در سالهای بعد بود؛ زیرا دریافت حملات هوایی که او در آنها نقش دارد، موجب کشته شدن بیش از هزار غیرنظامی فرانسوی و سرباز آلمانی شده است. به گفتهٔ وی، تجربهٔ خدمت در جنگ جهانی دوم، تحقیقاتش دربارهٔ علل این جنگ و نیز تأثیرات بمبارانها، حساسیت او را برانگیخت است و سبب شد که به انتقاد از حملات نظامی «آمریکا» و بمباران شهرهای درزدن، «هیروشیما» و «ناکازاکی» در جنگ جهانی دوم، جنگ «ویتنام» و حمله به «عراق» و «افغانستان» که موجب کشتار غیرنظامیان و مردم بیگناه شده بود، بپردازد. کتاب رویای آمریکایی (A young people’s history of the United States) از زمان چاپ اولین نسخهاش در سال 1980 میلادی به جایگزینی برای کتب رسمی درس تاریخ در دبیرستانهای «آمریکا» مبدل شد و به عنوان مشهورترین اثر منتقدانه از تاریخ ایالات متحده شناخته شد. کتاب حاضر در سال 1981 میلادی برندهٔ جایزهٔ کتاب ملی در آمریکا شد. این کتاب به زبانهای مختلف ترجمه شده و در کشورهای متعدد، جایزههایی نصیب خود کرده است. زین در سال 2003 میلادی جایزهٔ دوستان انجمن دیپلماتیک را به خاطر نسخهٔ فرانسوی کتابش دریافت نمود. در بخشی از کتاب رویای آمریکایی میخوانیم: زنان معدودی در امور اجتماعی و همگانی مثل سیاست، شرکت میجستند، اما طی «انقلاب آمریکا»، فشارهای جنگ، برخی زنان را به عرصهٔ اجتماعی کشاند. آنها گروههای وطنپرستانه تشکیل میدادند، فعالیتهای ضدانگلیسی میکردند و دربارهٔ استقلال، مقالاتی مینوشتند. حتی در سال 1777 م. زنان، نسخهٔ منحصر به فرد خود از مهمانی چای بوستون را منتشر کردند. ابیگیل آدامزدر نامهای به همسرش جان آدامز که حقوقدان و از پدران بنیانگذار بود، مهمانی را توصیف کرد. او نوشت: هنگامی که یک تاجر ثروتمند حاضر نشد قهوه را با قیمت منصفانه بفروشد، دستهای از زنان به طرف انبارش حرکت کردند. پس از آنکه یکی از زنها تاجر را به داخل گاری پرت کرد، مجبور شد کلیدهایش را به آنها تحویل دهد. زنان قهوههای خود را برداشتند و رفتند.پیادهروی در ماه
معرفی کتاب پیاده روی در ماه اثر مصطفی مستور
صحنه این نمایشنامه یک کافه کوچک است و شخصیت ها با توجه به میزشان در این کافه معرفی شده اند.
به این ترتیب کافه مذکور، ۵ میز دارد که شخصیت هایشان این چنین هستند:
میز اول: سیامک ۳۲ ساله، هاله ۲۳ ساله و کیانوش ۲۷ ساله.
میز دوم: شیوا ۳۳ ساله، مینو ۳۵ ساله و فرشته ۲۵ ساله.
میز سوم: باغ آبادی ۴۸ ساله، سیروس ۳۲ ساله و گلپا ۵۸ ساله.
میز چهارم: ترانه ۲۳ ساله، مانی ۲۶ ساله، بهمن ۳۰ ساله و فرزانه ۲۸ ساله.
میز پنجم: مازیار ۳۰ ساله و رضا ۴۳ ساله.
اما ابرها
ساموئل بکت علاوه بر رمانهای معروفی چون «ننامیدنی» و «مالون میمیرد» و نمایشنامههای «در انتظار گودو» و دست آخر متون کوتاهی در قالب نثر یا نمایشنامه نوشت که همچنان گرفتار جهان بزرگ او بود.
گرفتاری عمدهی بکت آن انسانشناسیای بود که به قدمت تاریخ است و بشر در آن در مرکز عالم میایستد. سوژهی مدرن اما هیچ مشکلی را حل نکرد.
اگر بودن به صرف اندیشیدن ممکن میبود پس این جهان بیانتها چیست و بشری که گرفتار محدودیتها و تناقضهاست چگونه میتواند آنهمه را به اندیشه آورد تا باشد؟
نظریهی اصلی بکت لاجرم ناتوانی است. شکست و افتضاح و از ریخت افتادن و انبوهی خرتوپرت و آشغال.
اما زیباییشناسی بکت، یا فرم ناب او، است که این گزارههای تکراری را بدل به هنری تکرارنشدنی میکند، آنچنان که او را همعصر همهی اندیشمندان خواهیم دید و ضد همهی آنها.
اما نمایشنامههای کوتاه بکت، در مجموعهی «اما ابرها» هدفی جز خلق لحظهی بیچارگی ندارد. نمایشنامههایی که جزئیاتش بیش از متن است چرا که در همهی آن نه کلامی باقی مانده است تا گفته شود و نه عملی ممکن است.
بیشتر شخصیتها حتی در خور نام نیستند. شبیه به یکدیگرند، اگر حرکت کنند حرف نمیزنند و اگر حرف بزنند بیحرکتاند. قهرمان این آثار بکت بیچارهای است که ذلت را پذیرفته و به آن خو گرفته است، دیگر در بند فهمیدن یا نجات جهان نیست و همانقدر به زندگی خویش بیاعتنا است که به جهان و اندیشه و هر چه که آدمی به آن فخر میفروشد.
شاید بکت نخستین و آخرین کسی باشد که فاجعه را در قلب جهانش گذاشته است. فاجعهای که هیچ نامی نخواهد داشت چرا که هرگز نخواهد بود.
راهنمای ژانر: معرفی و بررسی ده گونهی سینمایی
معرفی کتاب راهنمای ژانر؛ معرفی و بررسی ده گونهی سینمایی
ژانرهای سینمایی در عین سادگی، بیاندازه پیچیده هستند.
آنها با خود یک پیشینه قوی تاریخی دارند و در گذر زمان افتوخیزهای زیادی را از سرگذراندهاند. شناخت دقیق این ژانرها، عیار قضاوت ما را درباره فیلمهای سینمایی بالا میبرد. در کتاب «راهنمای ژانر»، یحیی نطنزی تلاش کرده است مسیر این شناخت را هموار کند.
بنابراین، خوانندگانی که پیش از این مجبور بودند دانش سینمایی خود را درباره ژانرها با رجوع به منابع پراکنده و محدود افزایش دهند، از این به بعد مجموعهای مفصل و منسجم در اختیار خواهند داشت که چشمانداز دقیقی از ده ژانر اصلی سینمایی برایشان ترسیم میکند.
امید است این کتاب بتواند بخشی از خلأهای نظری موجود در مباحث مربوط به ژانر را برطرف کند و حرکت مؤثری باشد برای انتشار کتابهای جامعتر.